میمون ها از آن دسته حیواناتی هستند که وجه مشترک بسیاری با انسانها دارند اما هیچوقت حرف نزده اند تا مدت ها دانشمندان تصور می کردند که تفاوت تارهای صوتی میان انسان و میمون ها عاملی است که ناتوانی میمون ها در حرف زدن را توضیح می دهد، اما بوزینه دم کوتاه که گونه ای میمون جهان قدیم نشان می دهد که مشکل میمون ها به تارهای صوتی آنها مربوط نیست، بلکه به خاطر مدارهای ناکافی در مغز آنها است. توانایی های اندامی برای تولید صداهای مختلف، همان طور که ما هنگام صحبت کردن به کار می بریم، از مدت ها قبل وجود داشته است. این موضوع برای درک نقطه آغازین تکامل زبان مفید است.به طور کلی بوزینه ها هنگام تولید صدا از تحرکات تارهای صوتی مشابه انسان برخوردارند و اگر ظرفیت عصبی لازم را داشتند، می توانستند مانند انسان ها صحبت کنند.
تارهای صوتی انسان گونه که در گونه های قدیمی وجود همچون بوزینه دم کوتاه وجود داشته اند، می توانند در گونه های جدیدتر، همچون شامپانزه ها، هم موجود باشند. اگر چنین باشد، آنگاه دانشمندان باید به دنبال دلایلی باشند که توضیح دهد چرا این توانایی به نوعی صحبت کردن که انسان تولید می کند، منجر نمی شود. اکنون کسی نمی تواند بگوید که اندام صوتی مانع صحبت کردن میمون ها می شود این چیزی مربوط به مغز است.حتی اگر این پژوهش در مورد بوزینه های دم کوتاه کاربرد داشته باشد، این ایده که آناتومی باعث محدودیت سخنگویی در غیرانسان ها می شود را تضعیف می کند.
1 دیدگاه
خیلی جالب بود واقعا مرسی