ایگوانا

• ایگوانا (Iguana)

ایگوانا ها در هر پا پنج انگشت دارند و یک پرده ی گوشتی از پوست زیر چانه ی خود دارند که به آن غبغب می گویند. غبغب به تنظیم دمای بدن کمک می کند و نیز در نمایش های قدرت و یافتن جفت کاربرد دارد. تمامایگواناها خارهایی بر پشت خود دارند که مانند دایناسورها در امتداد بدن کشیده شده است.
دم شلاق مانند آنها به عنوان مکانیزم دفاعی عمل می کند و قادر است ضربات دردناکی را بر بدن وارد کند. ایگواناها مانند بیشتر مارمولک ها، وقتی که دشمن دم آنها را بگیرد، قادرند دم خود را انداخته و فرار کنند و مدتی بعد دم جدیدی بر بدن آنها می روید.
ایگواناها بینایی فوق العاده قوی دارند و قادرند شکل ها و حرکات را از فاصله ی دور تشخیص دهند؛ اما در تاریکی بینایی آنها ضعیف می شود. این جانوران یک اندام سفید حساس به نور دارند که به چشم آهیانه ای یا چشم سوم معروف است؛ اندامی که اکثر مارمولک ها آن را از دست داده اند. این چشم سوم در واقع کارایی یک چشم معمولی را ندارند؛ بلکه تنها دارای یک شبکیه و عدسی ابتدایی است که قادر نیست تصاویر را مجسم کند. این عضو به تغییرات نور و تاریکی حساس است و تنها می تواند حرکات را تشخیص دهد. ایگواناها دارای دندان های بسیار تیزی هستند که قادر است برگ درختان و حتی پوست انسان را تکه کند.
برخلاف آنچه که اکثر مردم گمان می کنند، همه ی ایگواناها سبز نیستند. بیشتر بچه ایگواناها سبز روشن هستند، اما به فراخور بالا رفتن سن، رنگ بدن آنها (در محیط ها و زیستگاه های مختلف در سرتاسر دنیا) از سبز کم رنگ تا قهوه ای و حتی نارنجی با دم راه راه نیز تغییر می یابد. به عنوان مثال در کشور پرو، رنگ ایگواناها متمایل به آبی است؛ در جزایر بونایر، آروبا و گرنادا ممکن است از سبز تا بنفش روشن، سیاه و یا حتی صورتی متغیر باشد؛ ایگواناهای غرب کاستاریکا قرمز و ایگواناهای مکزیک نارنجی رنگ هستند.

• تغذیه ایگوانا

برخی ایگواناها در طبیعت همراه با برگ درختان، حشرات کوچک را هم می خورند، اما باید توجه داشت که این حشرات کوچک قسمت عمده ی رژیم غذایی ایگوانا را تشکیل نمی دهند. ایگواناهایی که به مقدار زیاد پروتئین حیوانی می خورند، با مشکلات جسمانی مواجه شده و در نهایت قبل از رسیدن به سن بلوغ می میرند. یک رژیم غذایی خوب و مناسب برای ایگوانا عبارتست از ۴۰ تا ۴۵ درصد سبزیجات (مانند گل شلغم، قاصدک، شاهی)، ۴۰ تا ۴۵ درصد گیاهان دیگر (مانند لوبیا سبز، نخودفرنگی، هویج، یونجه، پیاز، قارچ، کاسه گل فلفل، سیب زمینی شیرین)، ۱۰ درصد یا کمتر میوه جات و کمتر از ۵ درصد غلات و غذاهای بسته بندی شده ی تجاری.
توجه داشته باشید که هرگز به ایگوانا ریواس نخورانید؛ چرا که برای حیوان مضر است و باعث مسمومیت او می شود. کاهو نیز فاقد مواد غذایی لازم برای ایگواناست و مصرف آن باید کم و کنترل شده باشد، همچنین میوه های ترش مانند مرکبات، گوجه فرنگی، کیوی، آناناس و… هم باید به مقدار پایین و تحت کنترل به حیوان خورانده شود. گهگاهی پنیر سویا نیز به عنوان مکمل پروتئین برای ایگوانا توصیه می شود، که در صورت مصرف بالا منجر به مشکلات جسمانی بلند مدت خواهد شد. گل و گیاهان وحشی که از طبیعت جمع آوری می شوند برای تغذیه ایگوانا توصیه نمی شود، چرا که ممکن است سمی بوده و یا آغشته به سموم دفع آفات بوده و حیوان شما را مسموم کند.

• تولید مثل ایگوانا

ایگواناهای نر بالغ منفذهای ریزی در زیر ران های خود دارند که در هنگام جفت یابی بویی را از خود پخش می کنند به علاوه، خارهایی که در امتداد پشت ایگواناهای نر کشیده شده، بزرگتر از ماده هاست که این به تشخیص بین نر و ماده کمک شایانی می کند.
ایگواناها تخم گذارند و حیوان ماده هر سال طی یک دوره ی لانه سازی همزمان، بین ۳۰ تا ۷۰ تخم می گذارد. ایگوانای ماده پس از تولید تخم هیچ گونه مراقبتی از آنها به عمل نمی آورد. جوجه ها پس از ۱۰ تا ۱۵ هفته سر از تخم در می آورند و در بدو تولد از لحاظ شکل و رنگ بسیار شبیه به والدین خود هستند، با این تفاوت که خارهای پشتی ندارند. بچه ایگوانا ها تا یک سال پس از تولد در کنار والدین خود می مانند و سپس هر یک به راه خود می روند.